برای پایان دادن به حکومت دیکتاتوری جمهوری اسلامی  باید علیرغم اختلاف عقیده و سلیقۀ سیاسی دست در دست یکدیگر گذاشته و متحد شویم تا به فدرت بزرگی از مخالفان و مبارزان دیکتاتوری تیدیل شویم و آنانی را که سالیان دراز بر ما ظلم و ستم روا داشته اند را به زانو درآورده و راه گریز را بر روی آنان ببندیم.تنها راه رسیدن به آزادی اتحاد است.

قورباغه ها به لک لک ها شکایت کردند و از آنها کمک خواستند.

لک لک ها مارها را خوردند و قورباغه ها شادمان شدند.

لک لک ها گرسنه شدند و شروع کردن به خوردن قورباغه ها.

قورباغه ها در برگشت مارها و یا سازش با لک لک ها دچار اختلاف نظر شدند.

عده ای از آنان با لک لک ها کنار آمدند و عده ای دیگر خواهان بازگشت مارها شدند.

مارها بازگشتند و همپای لک لک ها شروع به خوردن قورباغه ها کردند.

حالا دیگر قورباغه ها متقاعد شدهاند که برای خورده شدن به دنیا آمده اند.

تنها یک مشکل برای آنها حل نشده باقی مانده است

اینکه نمی دانند توسط دوستانشان خورده می شوند یا دشمنانشان؟

داستانی از منوچهر احترامی

پس از آن به لهستانی ها حمله کردند،من لهستانی نبودم و اعتراض نکردم.

آنگاه به لیبرال ها فشار آوردند،من لیبرال نبودم و اعتراضی نکردم.

سپس نوبت کمونیست ها شد،من کمونیست نبودم بنابراین اعتراضی نکردم.

سرانجام به سراغ من آمدند،هر چه فریاد کردم دیگر کسی نمانده بود که اعتراض کند.

آری این وصف حال کسانی است که همیشه شاهد حوادث تلخ وناگواری که بر اثر بی عدالتی بر گروه بزرگی از همنوعانشان حادث می شود،هستند ولی با سکوت ویا بی تفاوتی از کنار آنان عبور می کنند؛و به خیال اینکه هرگز آسیبی نخواهند دید وهرگز نوبت آنان نخواهد شد در هیچ یک از راهپیمایی ها،اعتراضات،اعتصابات و دیگر فعالیت های آزادیخواهانه شرکت نمی کنند.

چنین افرادی که تعداد آنان بخصوص در کشور ما کم نیستند، یا  با اندیشۀ حفظ جان و مال و موقعیت سیاسی،اجتماعی خویش و یا با اندیشۀ بی اثر بودن حمایتشان از جریان خاصی که در جامعه صورت گرفته است در بیرون از گود به نظاره نشسته اند و کمک های هر چند کوچک ولی مفید خود را از  گروه تحت فشار ظالمین دریغ کرده اند.حال سؤال این است ای هموطن اگر تو امروز به کمک این جوانانی که جان بر کف و بی هیچ چشمداشتی به مبارزه با بی عدالتی رفته و در این راه خونشان ریخته شده است نروی و چشم و دهانت را به روی حقایق ببندی و به ریخته شدن خونشان اعتراضی نکنی،روزی که به سراغ تو آمدند چه کسی به فریادت خواهد رسید و اعتراض خواهد کرد؟

آیا امام حسین و یارانش از این مردم بی دفاع که برای بدست آوردن آزادیشان،سالهاست مظلومانه زخمی و دستگیر و شکنجه و کشته می شوند مظلوم تر است؟مگر امام حسین با یارانی که خود برگزیده بود و با علم به این که در مقابل سپاه چند هزار نفرۀ معاویه و یزید شکستش قطعی است به جنگ با آنان نرفت؟مگر دشمنانش به او فرصت مجهز شدن را ندادند و مگر او از قبل خیمه هایش را به همراه سپاه کوچکش برای مبارزه آماده نکرده بود؟آیا سرگذشت کسانی که شما خود شاهد آن نبوده اید غم انگیزتر از سرگذشت مردمی است  که بی هیچ قدرت و وسیلۀ دفاعی سالهاست به طور آشکار و پنهان توسط سپاه بی وجدان جمهوری اسلامی سرکوب و کشته می شوند و یا به اسارت در سیاهچال های مخوف و در بدترین شرایط برده می شوند که شما خود شاهد آن هستید؟پس چرا برای این وقایع تأسف بار به همان اندازه که آن روایات دیده نشده و فقط شنیده شده را با سوز و گداز بارها و بارها به تصویر کشانده اید و اشک همگان را درآورده اید،مرثیه خوانی نمی کنید؟آیا شما هنوز هم قصد ندارید شجاعانه وبی پروا از بالای آن منبرهایی که بهترین مکان برای افشای واقعیت ها است حرفی از مظلومیت این مردم بزنید؟آیا ترس از دست دادن قدرت و در کنار مظلومان قرار گرفتن شما را به همان نوحه و مرثیه خوانی همیشگی وامیدارد؟و شاید خواندن این مرثیه ها را به نسل های بعدی واگذار کرده اید تا آنها هم مثل شما ندیده و ندانسته به حال کنونی ما اشک بریزند و تا ابد این ماجرا ادامه یابد؟

با اعلام بانک مرکزی در روز پنج شنبه سوم دیماه مبنی بر جمع آوری اسکناس هایی که حاوی هر گونه نوشته بخصوص شعارهای ضد دولتی و حکومتی باشند و در خواست از عموم مردم برای تحویل اسکناس ها به بانک مرکزی و یا شعب بانک ملی تا تاریخ هفدهم دی ،این موقعیت استثنایی را برای مخالفان و معترضین حکومت بوجود آورده است تا در یک مکان و زمان مشخص و با استفاده از مجوزی که خودشان صادر کرده اند اعتراضات کوبنده ای را به نمایش بگذارند.آنان ناخواسته فراخوان عمومی از  همۀ مخالفان در سراسر ایران بعمل آورده اند و با این کار  شعارها را هم به شکل  کتبی و مکتوب و هم به شکل  شفاهی و صوتی از مردم طلب کرده اند.پس بهتر است این فرصت طلایی را از دست نداده و با قبول دعوت در روز هفدهم دیماه به طور گسترده و در حالیکه تمام اسکناس ها را مزین به شعارهای ضد دولتی ، حکومتی کرده ایم در جلوی بانک مرکزی و شعب اصلی بانک ملی حضور بهم رسانیم.در ضمن  از آن دسته از هموطنان دلسوزی که نگران ضرر و زیان ناشی از تعویض اسکناس ها هستند  خواهش می کنیم  در این مورد زیاد نگران نباشند زیرا هزینۀ این کار بیشتر از هزینه ای که آنها برای ریختن خون مخالفان خود می کنند و یا هزاران کار بیهوده ای که برای بقای خود در  داخل و خارج کشور  انجام می دهند ،نمی شود.انشاالله بعد از پیروزی همۀ ضررها را با کمک هم جبران خواهیم کرد.پس وعدۀ ما بعد از ایام تاسوعا و عاشورا ،هفدهم دیماه.

طبق قانون طبیعت ،لاشخورهای پرنده هرگز به انسان یا حیوانی که زنده است حمله نمی کنند .آنها  به شکار حود تا زمانی که کاملاً نمرده باشد حمله ور نمی شوند و تا آخرین نفسهای طعمۀ مورد صبر می کنند و با اطمینان از مرگ شکار به او حمله می کنند.

ولی این لاشخورهای انسانی  در حمله به شکارشان رحم به زنده و مرده نمی کنند و شکار از هر جنس و در هر وضعیتی که باشه برایشان فرقی ندارد.

بعد از پیروزی انقلاب،ابتدا با به چالش کشاندن گروه های مختلف سیاسی که بیشتر و زودتر از مردم عادی متوجۀ جنایات آنان شدند و با سوءاستفاده از تعصبات مذهبی مردم،آنان را در مقابل یکدیگر قرار دادند.لذا شروع به جاسوس پروری کردند و در این امر چنان موفق بودند که حتی پدر به پسر،آشنا به آشنا،همسایه به همسایه،دوست به دوست و خلاصه هیچکس به کسی اعتماد نمی کرد و چنان بی رحمانه به لو دادن یکدیگر پرداختند تا به نابودی و آوارگی گروه های مخالف انجامید،تو گویی هیچگاه محبتی بین این ملت نبوده و نیست.بعد از آن با ادامۀ جنگ و تحریک احساسات مردم و جدا کردن خانواده های اسیران و مجروحان و شهدای جنگ از مردم عادی چنان دو دستگی ایجاد کردند که تاکنون هم اثرش برجای مانده است و هر جا به بن بست برسند از مصیبت آنها پیراهن عثمان می سازند تا از مخمصه نجات پیدا کنند.آنقدر برای مردم محرومیت ایجاد کردند تا گروهی از ناچاری به هر کاری متوسل بشوند و از انجام کارهای خلاف گذشته به هموطن فروشی و هموطن کشی روی بیاورند.نمونۀ بارز آن زنان و مردانی هستند که در این روزها چشم بر واقعیت بسته و برای پول به جان معترضان می افتند.

در هر برهه از زمان و بنا به ضرورت یکی را به عرش و دیگری را به فرش میرسانند و بدین ترتیب مردم را به دو گروه حامی و مخالف وی تبدیل کرده و آنان را سرگرم بازی جدیدی می کنند تا فرصتی دیگر برای تجدید قوایشان باشد.حوادث بعد از انتخابات خود گواه این ادعاست.و حال سؤال این است که تو ای هموطن تا کی می خواهی بازیچۀ دست این اهریمنان بشوی و به جای جنگیدن با این ملعونین با هموطن خود بجنگی؟

اگر ساختار جمهوری اسلامی مورد قبول است و فقط تعویض اشخاص و جابجایی کرسی های قدرت مد نظر است و با قوانین اسلامی می توان به دمکراسی مطلوب رسید آنگاه این سؤال مطرح می شود که پس تمام آرمان هایی که جنبش مردمی بدنبال آن است چگونه با مقررات اسلامی بدست می آید؟بعنوان مثال مسئلۀ حجاب،موسیقی،مشروبات الکلی،آزادی اندیشه و بیان که شامل گروه های مختلف مذهبی و غیر مذهبی است و خلاصه بسیاری از مسائل که اسلام با آنها سازگاری ندارد چگونه عملی خواهد شد؟اگر شما هم مانند حکام جمهوری اسلامی با حل این مسائل مشکل دارید و خواهان پیدایش این قبیل چیزها در جامعه نیستید پس چگونه به دنبال برقراری دمکراسی هستید؟و چرا برای به قدرت رسیدن عده ای دیگر که مطیع همین جمهوری اسلامی هستند سینه سپر کرده و جان خود را به خطر می اندازید؟

و حال اگر مخالف این نظام هستید چرا صراحتاً اعلام انزجار از آن نکرده و در تظاهراتی که صورت می گیرد شعار مرگ بر جمهوری اسلامی سر نمی دهید؟مگر نه اینکه این حکومت را نمی خواهید پس چرا شعارها فقط متوجۀ اشخاص است نه حکومت؟اگر حکومت اسلامی را نمی خواهید پس چرا در شعارها از همان واژه ها، کلمات، حوادث و روایات اسلامی استفاده می کنید؟شاید قرار است بعد از کلی آسیب دیدن برای از میان برداشتن این نظام دیکتاتوری اسلامی،اسلام دیگری را تجربه کنیم؟

کسانی که پاره کردن عکس خمینی را وسیلۀ سرکوب و خاموش کردن جنبش سبز کرده بودند و فکر می کردند نقشۀ بسیار دقیقی را برنامه ریزی و اجرا کردند وبعد از این دیگر صدای اعتراضی برنخواهد خاست،نمی دانستند که واقعه ای دیگر,هرچند تلخ نقشه های آنان را نقش برآب می کند.آری،مرگ منتظری با وجود تأسف بار بودنش فرصتی مناسب برای ادامۀ اعتراضات مردمی پیش آورد که هرگز مزدورانی که دائماً در حال نقشه کشی بر علیه مردم مظلوم و بی دفاع هستند در خواب هم نمی دیدند که به سرعت شرایطی مساعد برای معترضین فراهم شود و ما این را مدیون پروردگاری هستیم که گر ز حکمت ببندد دری ،ز رحمت گشاید در دیگری.

زیرا این خداوند است که برای مظلومان برنامه ریزی می کند تا به دور از هر کلک و ریایی به حق از دست رفتۀ خود برسند،در حالی که ظالمان برای اجرای مقاصد شوم خود به برنامه ریزی بندگان گناهکار خدا متوسل می شوند.
آری دوستان،این راه روشنی است که این مرد آزاده با عروج آسمانی اش به ما هدیه کرد تا از این طریق به آنچه که خواستۀ او و همۀ آزادیخواهان است برسیم.پس آگاه باشید که با حضور خود در مراسم تشیع پیکر ایشان می توانیم جمعیتی میلیونی بسازیم که علاوه بر اجرای مراسم سوگواری به اعتراضات علیه دیکتاتوری ادامه دهیم.

پر واضح است حاکمان خونخوار بیشتر از دیگران دچار این نوع کابوس ها می شوند؛و پر واضح تر است رهبر و یاران ستمگر جمهوری اسلامی نه تنها از این قائده مستثنی نیستند بلکه بیشتر از هم طرازان خود دچار اینگونه خوابهای آشفته هستند.زیرا آنان با توسل به دین به حکومتی ناعادلانه دست یافتند که بنا به اعتقادات مذهبی اگر کسی خطایی مرتکب شود مستوجب عقوبتی اجتناب ناپذیر در هر دو جهان است.بنابراین آنچه که باعث شدت وحشت آنان می شود علاوه بر از دست دادن قدرت و ثروت و دیگر مسائل دنیوی،بازخواست و مجازات در جهان آحرت است.

پس بیایید با شرکت در تظاهرات مردمی شانزدهم آذر و پافشاری برای پس گرفتن قدرت از حاکمان سر تا پا گناهکار جمهوری اسلامی، خوابهای آشفتۀ آنان را به واقعیت تبدیل کنیم و با ایستادن در خیابان ها، اجازۀ بدست گرفتن قدرت را به آنان ندهیم.بیایید این فرصت استثنائی را از دست ندهید و متحد شویم.